ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΑΝΔΡΕΑΤΟΣ "ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ"

Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, πάντα απλός και καθημερινός, μας μίλησε για την αγάπη του για τη μουσική και για το αγαπημένο του μουσικό όργανο, το μπουζούκι. Θυμάται τα παιδικά του χρόνια, τη λαχτάρα του για μουσική μάθηση και το πρώτο του μπουζούκι.

«Το πρώτο μου μπουζούκι μου το αγόρασε ο πατέρας μου, και νιώθω ευγνωμοσύνη γι’ αυτό, όταν ήμουνα στην έκτη δημοτικού. Είναι ένα μπουζούκι που, για την εποχή του, ήταν ένα από τα σχετικά καλά μπουζούκια, όχι από τα ακριβά επαγγελματικά, αλλά που μπορούσες να δουλέψεις επαγγελματικά μ’ αυτό. Κατασκευάστηκε σε ένα εργαστήριο μουσικών οργάνων στην οδό Μενάνδρου. Εκεί δούλευαν τότε κάποιοι μάστορες και τεχνίτες - οι αδερφοί Καρανδρέοι - οι οποίοι αργότερα έκαναν δικά τους εργαστήρια και μαγαζιά κατασκευής λαϊκών οργάνων».

Μίλησέ μας για τα συναισθήματά σου για το μπουζούκι αυτό.

Πως ένιωσες όταν το πήρες στα χέρια σου για πρώτη φορά; «Θυμάμαι ότι λίγες μέρες μετά που μου το πήρε ο πατέρας μου ήταν Μεγάλη Εβδομάδα (΄73 - ΄74) και η μητέρα μου δεν με άφηνε να παίξω και εγώ άνοιγα τη θήκη και πήγαινα μέσα στην τρύπα του και μύριζα το λούστρο, το βερνίκι – αυτό ήταν ένα είδος πρωτόγνωρης μέθης».

Και πότε ξεκίνησες τελικά να μαθαίνεις και να παίζεις μπουζούκι;

«Ξεκίνησα στην αρχή να παίζω αυτοσχεδιαστικά. Μάλιστα είχε και λάθος κούρδισμα και το επόμενο καλοκαίρι πήγα σ’ ένα δάσκαλο στην Κεφαλλονιά, το Φούρα – δε ζει πια – και μου έδειξε τα πρώτα ακόρντα και το σωστό κούρδισμα. Με το μπουζούκι αυτό δούλεψα πρώτη φορά στο Ανώγειο, δηλαδή τα πρώτα μου μεροκάματα τα έβγαλα με αυτό το μπουζούκι, οι πρώτες μου φωτογραφίες πάνω στο πατάρι είναι μ’ αυτό το μπουζούκι και το αγαπάω ιδιαίτερα. Το έχω μέχρι και σήμερα, το προσέχω και το περιποιούμαι πολύ - το έχω εδώ με καινούργιες χορδές και το απολαμβάνω».